Na górze Na dole
Na próbę
Listopad 1903
Tak?
Przysłano mnie z agencji pani Butlagens.
Tak?
W sprawie pracy.
- Jako pokojówka. - Młodsza pokojówka.
Ja jestem pokojówką.
Dobrze, wejdź.
- Powiadomię pana Hudsona. - Kto to?
Kamerdyner.
Ach, facet w czerni przy drzwiach.
Zaczekaj tu.
Au, mój palec! Odcięłam sobie koniuszek!
Ale nie do końca, Prawda?
Boję się sprawdzić.
Jeśli zakrwawiłaś ziemniaki
to je wyrzuć i zacznij od nowa.
I rusz się, dziewczyno!
A ty coś za jedna?
Alfred znowu zabrał mi guziki
Jestem tego pewna. Co ja teraz zrobię?
Niech pani idzie do pana Hudsona, panno Roberts.
I niech mi pani nie zawraca głowy.
I tak mam tu urwanie głowy.
Więc? Kim jesteś?
- Przysłała mnie... - Gdzie podziałeś moje guziki?
Och!
Nie kręćcie mi się teraz pod nogami!
Niech ktoś wreszcie otworzy drzwi, Alfredzie!
Zapomniałaś języka w gębie?
- Zmykaj stąd! - Nie, chciałabym wyjaśnić...
Wszystko zakrwawione!
Och...
Nikogo to nie obchodzi.
Na imię mam Clemance. Clemance.
Przyszłam w sprawie pracy.
Clemance?
A cóż to za imię?
Odpowiedz. Jestem pokojówką,
a ty tylko hinduskim służącym.
Milcząca kobieta cenniejsza jest niż perły.
Więc?
- Francuskie. - Francuskie, ha!
Nie potrzeba nam tu zagranicznych darmozjadów.
Nie chcemy kolejnej zarozumiałej Josine.
Trzeba jeszcze coś nasmarować, pani Bridges?
Panie Pearce, wypraszam sobie takie zachowanie w mojej kuchni.
- Niech pan wraca do stajni! - Pani...
Ale już!
Mleko wykipiało!
To wszystko wasza wina.
Ja się tu wykończę.
Co im się nie podoba w baraninie?
Wykrwawię się na śmierć.
I dobrze!
Czy ktoś widział moje guziki?
Cały tuzin zginął. Co teraz ze mną będzie?
Niech wasza mowa będzie: tak, tak; nie, nie.
A co nadto jest, od Złego pochodzi.
Kto to?
Alfred, lokaj.
Nie zważaj na niego. Odebrał religijne wychowanie.
Prosiłam, żebyś tam poczekała!
Przepraszam. Kucharka prosiła, żebym...
Nic podobnego!
I proszę się do mnie zwracać "pani Bridges",
a nie "kucharka".
To jest porządny dom.
Nie popisałaś się na początek, co?
Dobrze, chodź.
Pan Hudson czeka.
Jest nowa dziewczyna w sprawie pracy, jaśnie pani.
Dobrze, niech wejdzie.
Informuje się zainteresowanych...
...że osoba przedkładająca ten list nadaje się do prac domowych.
- Jak się nazywasz? - Clemance du Main.
- Jesteś Francuzką? - Pół-Francuzką.
Zwracaj się do mnie "jaśnie pani", gdy odpowiadasz.
Przepraszam, jaśnie pani.
Nie potrafię odczytać, kto napisał ten list.
Ale jest to ktoś, kto miesza w Chateau Lac du Champs, pod Lyonem.
Nie słyszałam o takim zamku.
Właściciele dopiero niedawno w nim zamieszkali.
Dlaczego opuściłaś poprzednie miejsce pracy?
Mama zachorowała i musiałam wrócić do Anglii.
- Mam nadzieję, że czuje się lepiej. - Dlaczego, jaśnie pani?
Żebyś się mogła skoncentrować na pracy.
Och, proszę się nie martwić. Umarła.
Przykro mi.
Zakładam, że w agencji sprawdzili twoje referencje.
Tak, sprawdzili.
Nie pracowałaś jeszcze jako służąca, prawda?
Dobrze...
Kapelusze, rękawiczki, wszytko rzucają na krzesła.
Na pewno jej nie przyjmą.
Ona?
Nie odróżnia miotełki do kurzu od kurzego kupra.
Zupełnie się nie nadaje.
Zadzwoniła do drzwi frontowych!
Masz rację, Rose.
Nie ma pojęcia o naszej pracy.
Czy lunch już gotowy, pani Bridges?
Przyznam, że już zgłodniałem.
Jeszcze mała chwila, panie Hudson.
Znowu miałam problemy z piecem.
Z powodu węgla.
Prawda, Emily?
To pewnie pokój dzienny.
Tak.
Panie Hudson.
Dobrze, dziękuję, Rose.
Clemance du Main.
Dlaczego chce iść na służbę
z takim nazwiskiem?
Mam nadzieję, że ją przyjmą.
Polubiłam ją.
Twoje zdanie nie ma tu znaczenia, Emily.
Lepiej pilnuj, żeby w piecu się paliło.
Specjalnie wygasiłaś ogień.
Nieprawda.
Węgiel był mokry.
To wina Alfreda.
Zawsze zostawia otwarte drzwi do składziku na węgiel.
Zaraz ciebie wsadzę do składziku.
Z prochu powstałaś i w proch się obrócisz.
Nie zwalaj winy na innych, Emily.
I ty przeciwko mnie?
A, jest pan.
Zamierzam zatrudnić tę młodą damę.
Niech zje lunch z resztą służby,
a potem może przywieźć swoje rzeczy.
Niech Rose pokaże jej, co ma robić.
Jak mamy ją nazywać, jaśnie pani?
- Sara. - Nie, mam na imię Clemance.
- Clemance to nie jest imię służącej. - Tak, ale mi się nie podo...
Idź z Hudsonem, Saro.
- Pamiętaj, jesteś przyjęta na próbę. - Tak, jaśnie pani.
Panie Hudson, czy muszę zmienić imię na „Sara"?
- Tak. - Nie podoba mi się.
Nie sprzeciwiaj się woli lepszych od siebie.
- Czy pan jest lepszy ode mnie? - W rzeczy samej.
Dlaczego? Proszę powiedzieć.
Naprawdę chciałaby wiedzieć.
Jestem od ciebie starszy, a więc mądrzejszy
i nauczyłem się pokory.
Pan?
Trudno się tego nauczyć, ale to lekcja na całe życie.
Jak się pan tego nauczył?
Moja babcia była dumną kobietą i umarła z głodu.
Nie znoszę zimnego jedzenia.
Tłusta baranina.
Będzie smaczniejsza, jak trochę...
...poczeka.
Emily, przynieś jeszcze jeden talerz.
Alfredzie, podaj krzesło.
Dziękuję.
Niech Pan błogosławi naszą pracę
i pomoże nam się pogodzić z rolą
jaką nam przeznaczył w Swym nieskończonym miłosierdziu.
Niech za to, co za chwilę spożyjemy dzięki jego szczodrości
będziemy prawdziwie wdzięczni, byśmy po śmierci
poznali Jego łaskę i mogli zasiąść przy Jego stole.
Amen.
- Amen. - Amen.
Sara dołączy do nas jako młodsza pokojówka, panno Roberts.
Ach, tak. Na próbę, jak sądzę?
Na próbę.
Rose, wyjaśnisz Sarze jakie ma obowiązki.
Dobrze, panie Hudson.
Uprzejmie i z ochotą.
Oczywiście, panie Hudson.
To jest panna Roberts. Osobista pokojówka jaśnie pani.
To jest pan Pearce. Stangret jaśnie państwa.
To jest Emily. Emily zajmuje się...
Proszę o ciszę.
Każdy dostał już swoją porcję, pani Bridges.
Dziękuję, panie Hudson.
Możecie rozmawiać.
Znowu baranina.
A cóż jest złego w baraninie
z odrobiną sosu z kaparów?
Nic, panno Roberts, zupełnie nic.
A może wolałby pan jeść siano, jak pana konie?
Proszę zapomnieć, że się odezwałem.
Czy mogę poprosić sos z kaparów.
To nie jest odpowiedni sos dla młodych panien.
Zagęszcza krew.
Miliony byłyby wdzięczne za to, co mamy, panie Pearce.
Nie sądzisz, Saro?
Pan Hudson zwraca się do ciebie Saro.
Och, przepraszam.
Nie przyzwyczaiłam się do tego imienia.
Może chociaż tu, na dole, mogłabym się nadal nazywać Clemance?
Moja droga, nie słyszałam, żeby na dole ktoś miał takie imię.
Co też sobie myślała twoja matka?
W całym Piśmie Świętym nie ma takiego imienia.
Życzenia lady Marjorie muszą być uszanowane.
Clemence. Dobre imię dla klaczy,
ale nie dla człowieka.
A ja uważam, że to piękne imię.
Jak mówiłem,
miliony byłyby wdzięczne za baraninę raz w tygodniu,
nie mówiąc już o baraninie codziennie.
Nie sądzisz, Saro?
Tak, panie Hudson.
Czy naprawdę mieszkałaś we Francji, Saro?
- Tak. - Byłaś tam na służbie?
Nie, mieszkałam w zamku.
Miałam nawet własną pokojówkę, jak lady Marjorie.
Chyba powinniśmy podchodzić do stwierdzeń Sary
z odrobiną rezerwy.
Nie kłamię.
Tego nie twierdzę. Masz tylko bujną wyobraźnię.
Jeśli Sara spodoba się jaśnie pani, to i my ją zaakceptujemy.
Nie nam jest wybierać
czy oceniać naszych towarzyszy w służbie.
Rose, przecież dobrze o tym wiesz.
Może jeszcze trochę sosu z kaparów, moja droga?
Dziękuję.
To powiedz coś po francusku.
Innym razem.
Dlaczego się śmiejesz? Nie wierzysz mi?
Jesteś taką samą Angielką, jak ja.
Nieprawda.
Moja matka była Cyganką.
Potrafię wróżyć z dłoni
i rzucać urok.
Wiedźma z Endor, niech Bóg ma nas w opiece.
Gdyby moja matka była Cyganką, to bym się tym nie chwaliła.
Kiedyś o mało nie uciekłam z Cyganami
gdy byłam młoda.
To było bardzo dawno temu.
Wcale nie tak dawno, pani Bridges.
Jeszcze trochę sosu, panie Hudson?
Została jeszcze odrobina.
Dziękuję.
Nie wstydzę się swojej matki.
Była bardzo piękną cygańską księżniczką.
Kawałek baraniny, pani Bridges?
Odrobinkę, dziękuję, panie Hudson.
Kiedyś zobaczył ją francuski hrabia i się z nią ożenił.
Zmarła przy moim porodzie.
Mój ojciec ożenił się potem z bardzo okrutną kobietą.
A kiedy zmarł, traktowała mnie jak służącą,
a na koniec mnie przepędziła.
Teraz prawnicy dochodzą moich praw
i kiedyś odzyskam, co do mnie należy.
Tymczasem, musze jakoś żyć.
Och, zupełnie jak w bajce.
Właśnie, Emily, historia jak z taniej opowieści.
Takie rzeczy może opowiadać pomoc kuchenna
ale od pokojówki należy oczekiwać czegoś więcej.
Powiedz coś po francusku. Nie daj się prosić.
Może powróżyć pani z dłoni, pani Bridges?
Czy powinna mi powróżyć, panie Hudson?
Ależ oczywiście, pani Bridges, jeśli sprawi to pani przyjemność.
Po kolacji.
I mnie, i mnie!
Zabobony.
Niepojęte rzeczy dzieją się w niebie i na ziemi, Rose.
Prawda jest dziwniejsza od fikcji.
To niezdrowe i niebezpieczne.
Nie, jeśli ma się czyste sumienie.
Śmiertelnicy nie mogą poznać przyszłości.
Ależ tak, ale jest to wbrew woli Boga.
Przypomnijcie sobie, co stało się z królem Dawidem.
Nie wyszedł na tym tak źle, prawda?
Trochę sobie poświntuszył!
Niech się pan liczy ze słowami...
Należy ją zamknąć!
Rose!
Dość tego.
To dlaczego nie chce powiedzieć czegoś po francusku, ha?
Bo jest tchórzem.
Bo nie ma ochoty.
Nie przejmuj się nimi Saro.
Co mamy na deser, pani Bridges?
Roladę z dżemem, panie Pearce.
I żebyś mi nie powiedziała czegoś, czego nie chcę usłyszeć,
bo wytargam cię za uszy.
Tak jak król Dawid szedł do Wiedźmy z Endor
tak pani Bridges szuka wiedzy u naszej Sary.
Kogoś tu uderzy piorun.
Saro, Saro.
Powiedz coś po francusku.
No dalej.
Jeśli potrafisz.
Koniec części pierwszej
Część druga
Wstawajcie! Już wpół do szóstej!
- Alfredzie, kiedyś cię zamorduję! - Gdzie jestem?
W pokoju dla służby u pana Bellamy, gdzież indziej?
I czas już wstawać.
Jeśli rano się nie wyrobimy,
to już przez cały dzień będziemy miały kłopoty.
Lepiej więc wstawaj.
Nogi nie chcą mi się ruszyć. Mam zimne stopy.
Och, ruszą się, ruszą.
Nie mają wyboru.
Już jest wpół do szóstej!
Pora na nas.
Rusz się, bo się spóźnisz.
Mam nadzieję, że pamiętasz swoje obowiązki.
Gdy się już ubierzesz, to co wtedy?
Muszę przypilnować, żeby Emily porządnie rozpaliła w kuchni,
żeby pani Bridges mogła zacząć pracę.
Potem mam nakryć do śniadania w pokoju dla służby.
Potem przygotować tacę dla lady Marjorie.
Tylko nie zapomnij wypolerować dzbanka na mleko
i nie zostaw na nim śladów palców.
Poprzednia pokojówka zawsze go palcowała.
Potem śniadanie dla służby.
Chyba będzie mi wolno usiąść i zjeść?
Po śniadaniu sprawdź, czy Emily nie ukryła się znowu w komórce.
Jeśli nie będzie chciała wyjść, zawołaj mnie.
Ja będę ścierała kurze w salonie i pokoju dziennym.
No, co dalej?
Potem... czyszczę kominki na górze
i rozpalam w nich ogień.
Jeśli znajdę zapałki.
Masz dobrą pamięć, nie powiem.
Przy czyszczeniu kominków zachowuj się cicho jak myszka.
Zawołaj mnie, żeby przygotować kąpiel dla pana.
Na razie lepiej będzie, jak ja się tym zajmę.
Ale ty przynieś wodę.
Jeśli bojler nie będzie działał, podgrzej wodę w starym czajniku.
Po kąpieli, przygotowuję śniadanie na górze.
Chciałabym, żebyś mi pomogła.
I upewnij się, że Emily wyczyściła wszystkie buty.
Strasznie się guzdrze rano, nie wiem czemu.
I schodź z drogi panu Bellamy, cokolwiek robisz.
Dlaczego?
Po prostu udawaj, że cię nie ma, szczególnie rano.
Nie możesz się pokazać w takich butach.
Chcesz pożyczyć moje?
- Mam zapasową parę. - Dziękuję.
Mogą być trochę za małe,
ale lepiej mieć obolałe stopy niż zniszczone buty.
Dzisiaj podajemy świeży bekon.
Jest z tym trochę pośpiechu, ale musi być gotowy
gdy państwo zasiądą do śniadania.
Lady Marjorie je tyle, co ptaszek.
Ach, jeszcze ręczniki.
Jak mam to wszystko spamiętać?
Musisz.
Tu masz listę.
Aha, zapomniałam...
Trzymasz ją do góry nogami.
Rzeczywiście!
Jak się nazywa takie dziewczyny?
Zimno mi.
Zaraz rozgrzejesz się przy pracy.
Pani Bridges mnie zabije.
Och, znowu spóźniłam się z poranną herbatą.
Podmuchaj jeszcze trochę na węgle, dobrze?
Jeszcze się porządnie nie rozpaliło.
W tym piecu nigdy się nie pali, jak trzeba.
A ty, to kto?
Pracuję tu.
Gratuluję. Gdzie ona jest?
Kto?
A jak myślisz?
Ach, to ty, Mattie.
Zaraz będzie na dole. Pije poranną herbatę.
Wstała dzisiaj lewą nogą.
Powinnaś chyba nakrywać do śniadania dla służby.
Tak.
No to rusz się!
Smakuje jak pomyje. Nie nadaje się do picia.
Cokolwiek to jest.
Jeśli zalałaś to wrzątkiem, moja droga,
to niech mnie piorun strzeli, zanim uderzy w ciebie.
Przysięgam pani Bridges.
Na wszystkie świętości.
Czajnik był gorący jak piec.
Czeka na panią.
Kto?
Mattie!
Dlaczego nic nie mówisz!
Rozłóż obrus zanim nakryjesz.
Proszę, Mattie.
Tłuściutki.
Dzień dobry, Rose.
Dzień dobry, pani Bridges.
Saro.
O czym tak rozmyślasz?
Dlaczego jeszcze nie nakryłaś? Co robiłaś?
Potrzebny będzie mój najlepszy jedwabny kapelusz.
Dobrze, proszę pana. Zaraz wyślę go do kapelusznika
żeby go wyprasował.
Nowa pokojówka, proszę pana.
Ach, tak.
Bardzo ładnie, prawda?
Ale dlaczego się przebieramy?
Rano jesteśmy pokojówkami. Po południu podajemy do stołu, jasne?
Idziemy!
Czy woda już się zagotowała?
Prawie.
Wyjmij srebrną cukiernicę z kredensu.
Po co?
Na tacę dla jaśnie pani.
Musi być gotowa, gdy przyjdzie.
Dzbanek na mleko jest w spiżarni, Rose.
Gotowe.
Emily, gdzie lady Marjorie chodzi po południu?
Najczęściej gra w karty albo wybiera się na przejażdżkę po parku.
Chyba żeby czymś się zająć
do powrotu pana Bellamy z parlamentu.
Nie zazdroszczę jej.
A ja tak.
Wyobraź sobie przejażdżkę w szykownym powozie
z silnymi białymi końmi. Wszyscy się na ciebie patrzą...
Taca dla jaśnie pani gotowa, zawsze punktualnie.
Zaniosę ją na górę.
Nie! Dopiero gdy zadzwoni.
Dzisiaj ja ją zaniosę.
Ty możesz ją odebrać, jeśli będziesz się dobrze sprawowała.
Bardzo przyjemne popołudnie, jaśnie pani.
Tak, to prawda.
Herbata, jaśnie pani.
Dziękuję, Rose.
Pani Bridges pomyślała, że może być pani odrobinę głodna.
Rose.
Co sądzisz o tej nowej?
Wydaje się w porządku, jaśnie pani.
Mam nadzieję, że się nią opiekujesz.
Oczywiście, proszę pani.
Czy to wszystko?
Twierdzi, że potrafi szyć.
Dałam jej haftowaną poduszkę do reperacji.
Myślałam, że oddamy ją do zakładu.
Jest bardzo stara i sfatygowana, w przeciwnym razie
sama bym się tym zajęła.
Ona ma delikatne palce i zgrabnie się rusza.
Oczywiście, proszę pani.
Czy to wszystko?
Chciałabym zobaczyć tę poduszkę, jak tylko będzie gotowa.
Dobrze, proszę pani.
Gdybym była bogata, mieszkałabym w domku na wsi
i nikt by na mnie nie krzyczał i miałabym mnóstwo dzieci.
Nigdy nie zapominałabym ich imion, tak jak nasza mama.
Ale nuda.
To nic ciekawego.
Ja szukam wrażeń.
Macie czas na pogaduszki.
Herbata to trucizna. Pełno w niej tanin.
- Saro. - Tak.
Miałaś zreperować poduszkę dla lady Marjorie.
Jest warta setki funtów. Mogłabyś się tym zająć.
- Już skończyłam. - Tak? Pokaż.
Rzeczywiście.
To lepiej zanieś ją na górę.
Nie, jeszcze nie wypiłam herbaty...
- Piękna robota. - Dziękuję, jaśnie pani.
Gdzie się nauczyłaś tak szyć?
W klasztorze.
- We Francji? - Tak.
Czy zakonnice dobrze cię traktowały?
Przeważnie.
Ale czasami ubierały mnie w długą płócienną suknię
i zamykały na cały dzień w ciemnościach bez jedzenia i picia.
Dlaczego?
Żeby nauczyć mnie wdzięczności, jaśnie pani.
Za co?
Za boże miłosierdzie.
Dziwną obrały sobie metodę.
Też tak powiedziałam i wyjechałam.
Czy jesteś jeszcze w czymś dobra, oprócz szycia?
- Raczej nie. - Jesteś pewna?
No... potrafię wróżyć.
Z dłoni i fusów. Mogłabym pani powróżyć..
Bzdury.
Nie. Jestem w tym dobra. Nigdy się nie mylę.
- Ja znam swoją przyszłość. - Naprawdę, jaśnie pani?
No dobrze, co więc widzisz?
Wysokiego nieznajomego brunet, z zagranicy, jak sądzę.
Rzeczywiście.
Przyniesie nam szczęście?
Nie tylko. Widzę i szczęście, i kłopoty.
Ma w ręku miecz i zaraz go użyje, ale nie powinien.
Ojej.
Czy coś to pani mówi?
Nic a nic.
Niech pani spojrzy, najpierw jest wzrost bogactwa
potem jego utrata. Otaczają panią
liczni przyjaciele i wszyscy dobrze pani życzą,
poza jednym, fałszywym przyjacielem.
To straszne.
Powinna pani uważać na siebie. To już wszystko, jaśnie pani.
Och, jest jeszcze jakiś bardzo ważny mężczyzna
blisko brzegu, prawie go nie widać,
ale sądzę, tak widzę, że się do pani zbliży.
Tak, pan Bellamy. Niedługo wróci do domu.
To wszystko są zabobony.
- Nie, proszę pani... - Wystarczy, Saro.
Możesz odejść.
Saro.
Pan Bellamy chce się przebrać do kolacji.
Jaśnie pani...
No proszę, dzwoni!
Przecież się nie rozdwoję!
Alfredzie, na pewno ich nie widziałeś?
Nie. Nie znam się na rękawiczkach.
Przyszywałam do nich guzik. Musiałeś je widzieć
Alfredzie, zanieś te spodnie do garderoby.
Wyszczotkuj je jeszcze, zanim je położysz.
Pamiętaj, ta kamizelka jest biała i taka ma pozostać.
Pospiesz się, powóz jest zamówiony na ósmą.
Emily!
Tak, panie Hudson.
Dołóż węgla pod bojlerem. Woda do kąpieli jest za chłodna.
Wszystko na ostatnią chwilę. Rękawiczki były w futerale na noże Alfreda.
Już ja...
Spokojnie, pani Roberts. Spokój i opanowanie.
- Panie Hudson. - Tak.
Powóz już jest i pan Pearce chce wiedzieć
o której wyjeżdżają.
O ósmej. Przyjechał za wcześnie.
Nie, nie tam, dziewczyno. Do spiżarni.
- Dokąd się wybierasz? - Wychodzę.
To ta cygańska krew. Nie znoszę być w zamknięciu.
- Czy pan Hudson wie? - Wychodzę tylko na chwilę.
Ale musisz go spytać, bo będziesz miała kłopoty.
Nie mam zamiaru, a ty mu nie powiesz, prawda?
- Nie. - Dobrze.
To ci powróżę, gdy wrócę.
Ale jeśli piśniesz komuś słówko, rzucę na ciebie urok
i krew zamieni ci się w żyłach w lód
i w ciągu tygodnia umrzesz straszną śmiercią.
Jasne?
Zniszczysz sobie oczy, Emily.
To bez znaczenia. Wkrótce już mi nie będą potrzebne.
Nie?
Czuję ból, gdy oddycham.
Mówią, że dobrzy ludzie umierają młodo.
A ja czuję taki ucisk w klatce.
Przestań czytać te bzdury.
To nie bzdury!
Takie rzeczy się zdarzają.
Myślę, że Sara jest bardziej tragiczna i romantyczna
niż to, co piszą w książkach.
Oddałabym za nią życie, gdyby było trzeba.
Naprawdę? To gdzie ona jest?
Nie wiem. Milczę jak grób.
Co się z tobą dzieje?
Możesz mnie nawet torturować.
Nic nie powiem.
Na miłość boską.
Chciałam tylko, żeby przygotowała łóżka do spania.
To należy do jej obowiązków.
A może mam jeszcze za nią pracować?
Możesz mi powyrywać paznokcie
a i tak nic nie powiem.
Co się dzieje z tą dziewczyną?
Dlaczego jeszcze nie śpisz?
Chcę poczekać na ich powrót.
Nie będzie nic do oglądania.
Może być. Mogą kogoś przyprowadzić.
Wysokiego nieznajomego bruneta z zagranicy
który się we mnie zakocha i zabierze mnie stąd!
To Sara. Opowiada jej bzdury.
Ona ma moc. Widzi rzeczy, których my nie widzimy.
Bzdury. Nie możemy tego tolerować, prawda pani Bridges?
Nie możemy.
Przyniosę chleb i ser.
Masz ochotę na kawałek, Rose?
Z przyjemnością zjem odrobinę, dziękuję.
Emily.
Na pewno nie wiesz, gdzie jest Sara?
W kuchni jej nie ma.
Ani w spiżarni.
Emily, spójrz na mnie.
Chcę poznać prawdę.
A to co?
Kto był w mojej spiżarni?
Gdzie jest pan Hudson? Trzeba zawiadomić policję.
- Panie Hudson! - Co się stało?
Ktoś ukradł kurczaka z mojej spiżarni.
Jest pani pewna?
Chcesz powiedzieć, że nie wiem, co mam w spiżarni?
Panie Hudson!
Emily, gdzie jest Sara. Chyba nie wyszła, co?
Wołała mnie pani?
- W rzeczy samej. - W jakiej sprawie, pani Bridges?
W sprawie oskubanego kurczaka, który nie mógł sobie po prostu wyjść.
Mamy tu złodzieja.
Lisa w ludzkiej skórze, który kradnie kurczaki.
Obedrę ją ze skóry, jak ją zobaczę!
- Albo jego. - Cisza!
Proszę zebrać wszystkich podejrzanych.
Jeśli tego sobie pani życzy.
Jak dawno zaginął nieszczęsny drób?
Dwadzieścia minut temu leżał jeszcze na półce.
W takim razie wszyscy podejrzani są tutaj.
Z wyjątkiem Sary, która wydaje się być chwilowo nieobecna.
Nie sądzę, żeby pani sama ukradła kurczaka, a potem podniosła larum.
Wiemy, że Rose nie jest do tego zdolna,
a gdyby to była Emily, to mogę przysiąc, że
wciąż miałaby piórka w ustach.
To był oskubany kurczak, panie Hudson.
Bez jednego piórka.
Nawet miał opalony grzbiet.
To była przenośnia, pani Bridges.
Dochodzę do wniosku, że winna może być jedynie Sara.
Nowa osoba w naszym gronie,
nie cygańska księżniczka, ale zwyczajna złodziejka.
Wiedziałam.
I co mamy począć z tak zwyrodniałym stworzeniem?
To ja ukradłam.
W jakiej ciemnej norze się ukryła?
To ja, nie ona!
Emily coś wie.
Nic nie wiem. Nie chcę, żeby krew obróciła mi się w lód.
Tyle zamieszania z powodu ptaka.
To pani mnie wezwała, pani Bridges.
Och, może jakiś szczur go porwał.
Albo może jakiś przedsiębiorczy karaluch.
Tu chodzi o zasady. Kurczak dzisiaj, jutro szmaragdy
i cała służba będzie podejrzana.
W końcu Sara nie ma przywilejów, jakimi zgodnie z tradycją
cieszy się kucharka.
Gdy wróci, obedrę ją ze skóry.
Przysięgam, że nie wiem, gdzie jest.
Jeśli wróci!
Byłoby lepiej dla wszystkich, gdyby nie wróciła!
No proszę!
Oto i ona.
-Saro, nic nie powiedziałam. -Saro! Pozwól tutaj!
- nie pisnęła ani słowa. - Zamknij drzwi.
- Kłamczucha! - milczałam jak grób.
- Zdzira! Włóczysz się po nocy...
Rose! Wystarczy!
Ty też, Emily.
Mamy podstawy podejrzewać, że ukradłaś kurczaka
ze spiżarni pani Bridges.
Że wymknęłaś się w ciemną noc
żeby pozbyć się łupu
i powrócić z nielegalnie uzyskanym dochodem.
Co masz do powiedzenia na swoją obronę?
A więc?
Jeśli pani Bridges może, to dlaczego nie ja?
A więc?
Koniec części drugiej
Część trzecia
Dziękuję, Alfredzie.
Możesz już iść do łóżka.
Dziękuję, sir.
- Napijesz się czegoś, moja droga? - Nie, dziękuję.
To dziwne, zobaczyć Archie'ego Hazletta przy stole
w towarzystwie nowej żony.
Rozumiem jednak, jak do tego doszło.
Widziałaś oczy tej kobiety!
Nie możemy tego pochwalać.
Jeśli okażemy pobłażanie,
wkrótce wszędzie będziemy spotykać rozwodników i będziemy do nich uśmiechać
jak gdyby nic się nie stało.
Przez sądziłem, że powiesz: "A stara królowa dopiero spoczęła w grobie".
To prawda, nie lubię zmian.
To wszystko dzieje się za szybko. To nie postęp, ale dezintegracja.
Słowa prawdziwej Angielki,
i doskonałej żony polityka partii konserwatywnej.
Myślę o dniu jutrzejszym.
Joe Chamberlain ma znowu mówić o reformie podatków
a posłowie z pierwszych rzędów będą protestowali.
Premier powinien być bardziej stanowczy.
Mój ojciec by mu na to nie pozwolił.
Twój ojciec poradziłby sobie z nimi jedną ręką.
Wiedział, co to stanowczość.
A ty jesteś jego nieodrodną córką.
Mam nadzieję.
Nie kłopocz swojej pięknej główki.
To są sprawy dla mężczyzn.
Nie mów tak! Dlaczego nie miałabym się tym kłopotać?
Nie mam zbyt dużo na głowie.
- Nie, przecież tyle robisz. - A co konkretnie?
- Prowadzisz dom. - Tym zajmuje się służba.
Nie mam pojęcia o wielu rzeczach, które się tu dzieją.
Widziałem światło na dole. Służba jeszcze nie śpi.
Napij się gorącego mleka.
Za bardzo się wszyscy mną przejmują. Nie dzwoń.
Wiesz, że nie lubię głosu dzwonka w ciemnych korytarzach.
I wiesz co, jeśli wszystko dalej się tak samo potoczy
to kiedyś będziemy sobie dzwonić i dzwonić, ale nikt nie przyjdzie.
Bo nikogo tam nie będzie.
Nie jestem taka zła. Nie zawiadamiajcie policji.
Przecież jesteś złodziejką. Zaprzeczasz?
Gdy zobaczyłam, że pani Bridges tak robi, pomyślałam, każdemu wolno.
Zatem myliłaś się sądząc, że jesteś tak samo ważna.
Nie to miałam na myśli, proszę.
Proszę?
Zmieniliśmy piosenkę?
Już nigdy tak nie postąpię.
Oddałam pieniądze pani Bridges.
Co dobrego wyniknie z tego, że mnie zamkną?
Sądziłam, że jesteśmy po tej samej stronie.
Biedactwo, serce się człowiekowi kraje.
Ona nie ma poczucia moralności.
Co takiego wam zrobiłam!
Udawałaś kogoś, kim nie jesteś.
Wydaje ci się, że jesteś lepsza od nas.
Nie lepsza, tylko bardziej interesująca.
To nic złego. Tak jest zabawniej.
Czy kłamstwa mogą być zabawne?
To nie kłamstwa, tylko zmyślenia.
Jesteś kim jesteś
i nie uciekniesz przed tym, ani ty, ani ja.
Musi być jakaś ucieczka!
Los młodszej pokojówki nie jest taki straszny.
Ja sądzę, że to wspaniałe zajęcie.
Za chwilę przypomnę sobie, że tu jesteś, Emily,
i wyślę cię do łóżka.
Ale ja tu powinnam być, pani Bridges.
To dla mnie nauka.
Czego?
„Duma drogą do upadku".
„Morderstwo zawsze wyjdzie na jaw".
„Im wcześniej zaszyjesz dziurę, tym mniejsze straty".
Niech sobie pani wybierze,
- ale proszę nie wysyłać mnie do łóżka - Do łóżka!
Proszę!
Nic się tu nigdy nie dzieje.
Dlaczego nie mogę zostać i popatrzeć jak zabiera ją policja?
Bo policja nie przyjdzie, Emily.
Nie, jeśli Sara wyzna swoje winy.
Jesteś pospolitą, głupią, bezwartościową dziewczyną, Saro.
- Zaprzeczasz? - Nie.
- Kłamczuchą i złodziejką. - Tak.
Jesteś zwyczajna, jak my wszyscy.
Tak.
I okłamałaś lady Marjorie.
Wkradłaś się tu kłamstwem, choć nie miałaś prawa.
- Tak. - I nie ma w tobie francuskiej krwi.
Nie mówiąc już o szlacheckiej krwi.
Nie.
I masz szczęście, że znalazłaś u nas dom.
Tak.
Dobrze.
Nie trzeba wzywać policji.
Dziękuję.
Ale trzeba powiedzieć o tym na górze.
Och, nie.
Prosząc o wyrozumiałość.
Jeśli ty poprosisz, Rose, państwo na pewno się zgodzą.
Nie mówicie lady Marjorie. Tak mi wstyd.
Nie jest taka zła. Ma wyrzuty sumienia.
Weź Biblię... i przeczytaj... tę stronę.
Znajdziesz tam dziesięć przykazań.
Zwróć uwagę na szóste:
Nie kradnij.
A teraz powtarzaj to sobie.
Niech to zapisze dziesięć razy, jak w szkole.
Świetny pomysł, pani Bridges. Rose, przynieś pióro i papier.
Zapisze to najstaranniej, jak potrafi,
żeby była pani zadowolona, pani Bridges.
Dziękuję, Rose.
Masz.
Weź pióro,
i napisz dla pani Bridges.
Nie kradnij.
Nie mogę, panie Hudson, nie mogę.
No dalej, pisz.
Pani Bridges czeka na dowód poprawy.
Nie, proszę.
Dlaczego nie?
Ja...
Nie potrafię pisać!
Nie umiem.
Nie umiesz pisać?
Nawet własnego imienia.
Panie Hudson.
Czy nie wysłali cię do szkoły?
Byłam potrzebna w domu.
A matka cię nie nauczyła?
Nie miałam matki.
Zamieszkałam u obcych ludzi, gdy miałam pięć lat.
Ich dzieci chodziły do szkoły, ja zostałam w domu.
Bardzo się zdenerwowała.
Myślę panie Hudson, że może...
Chyba ma pani rację, pani Bridges.
Co?
Sądzę, że nie musimy mówić na górze
o tym nieszczęsnym zdarzeniu.
Zniknął kurczak, może to był pies, może kot, kto wie?
To się zdarza nawet w najlepszych domach.
Dziękuję.
Idź już spać, moja droga.
Tak, proszę pana.
Idź już, ja to zrobię.
Rose, ja pogaszę.
Ty tylko trochę posprzątaj, dobrze?
Przestraszyłem cię?
Nie.
Ale myślałam, że nikogo tu nie ma.
- Poszli już spać. - Kto?
Pan i lady Marjorie.
Pozwolili ci w końcu odejść?
Jakieś kłopoty na dole?
Słyszałem podniesione głosy, głownie pana Hudsona.
Och, to tylko...
Trochę się posprzeczaliśmy.
Nic wielkiego.
Coś ci powiem, Saro.
Strzeż się pokus. Jest ich wiele.
Zapisz szóste przykazanie: Nie kradnij.
Skąd wiesz? Nie było cię tam?
Wiem o wszystkim, co się tu dzieje.
Podsłuchiwałeś pod drzwiami.
W każdym z nas jest zło i grzech.
Brud i zepsucie.
Puść mnie.
Strzeż się pokus ciała.
Chcę iść do siebie!
Kate była taka sama.
Kim jest Kate?
Poprzednią młodszą pokojówką.
Nie pożądaj bliźniego.
Bo spadnie na ciebie gniew boży.
Jest zimno, wskakuj do łóżka.
Tyle pustych pokoi na dole, a my się tu tłoczymy.
- I co z tego?
- Kto spał tu przede mną? - Kate, nie była zbyt rozgarnięta.
- Co się z nią stało? - Już tu nie pracuje.
- Dlaczego nie? - Ciekawość: pierwszy stopień do piekła.
Myślę, że całkiem tu zmarniała.
Pewnie znajdę ją w jakimś kącie zasuszoną, jak martwy owad.
Już wiem. Spytam Alfreda, co się z nią stało.
Powinnam?
On jest w porządku.
Wyskoczę i go spytam.
Musisz wstać przed piątą.
Mam nadzieję, że znasz listę swoich obowiązków.
Tak.
Ale to niemożliwe. Nie potrafisz czytać.
Tak tylko mówiłam.
To nieprawda.
To przeczytaj coś!
Zanim uderzy w ciebie piorun.
Przepraszam.
Nie wiem co mnie opętało.
To wszystko musi być chyba dla ciebie trudne.
Rano wstanę razem z tobą
i pokażę ci, co trzeba zrobić.
Dziękuję.
A teraz już śpij,
bo rano będziesz do niczego.
Dlaczego jesteś dla mnie taka dobra?
Po prostu zależy mi, żeby dom dobrze funkcjonował.
Powinniśmy pomagać bliźnim.
Kiedyś wyobrażałam sobie, kim będę w przyszłości.
Nigdy nie sądziłam, że zostanę służącą.
Nie jest tak źle.
Jesteśmy bezpieczne.
Wiemy, gdzie jesteśmy i co się wydarzy.
Świat na zewnątrz jest niebezpieczny.
A może tylko tak się nam wydaje, bo nic nie wiemy.
Wiesz co, gdybyś potrafiła czytać i pisać,
nie byłabyś tak przerażona i wtedy może zachowywałabyś się lepiej.
Jest tyle rzeczy, które chciałabym robić,
a czas płynie tak szybko.
Musisz się z tym pogodzić.
Kiedyś miałam wyjść za mąż.
Ale on zginął na wojnie w Afryce.
Dostał medal za odwagę.
Głupek jeden.
Dlaczego poszłaś na służbę, Rose?
Gdy byłam małą dziewczynką, mieszkałam w majątku lady Marjorie.
W każdy czwartek obok naszego domku przejeżdżał powóz w drodze na targ.
A w powozie siedział dżentelmen i dystyngowana pani,
którzy wcześnie pracowali jako kamerdyner i gospodyni
w pobliskim majątku.
Matka oddała mnie na służbę, żebym i ja
mogła kiedyś jeździć powozem.
To było dla niej duże poświęcenie.
Och, czasami żałuję, że ten powóz
nie jeździł na targ inną drogą.
Jesteś bardzo mądra, prawda?
Ale ty masz więcej...
Czego?
Słyszysz Rose? Co to?
To tylko Alfredowi śni się znowu jakiś koszmar.
- Czy to mu się często zdarza? - Dość często.
On nie jest do końca normalny, rozumiesz?
Ale pani Bridges ma na niego oko.
Wszyscy go pilnujemy.
Jesteście dla niego dobrzy.
Jest jednym z nas.
On nas... chyba nie zamorduje podczas snu?
Nie.
Obronię cię.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Trochę się denerwuję.
Chcesz, żeby ci wyszczotkować włosy?
Moja mama tak robiła, gdy byłam mała.
To pomaga zasnąć.
Dobrze.
Tłumaczenie: Ghul Anonim